Gisteren ben ik in een steen veranderd. Ik had geen zin meer om met de stroming van de maatschappij mee te gaan.. Ik ben nu de rots in de branding, ik probeer zoveel mogelijk mensen tegen te houden. Ik vind het leuk om mensen te irriteren. Dan zien ze zo'n steen liggen en dan denken ze "godverdomme". Maar als ze dan doorstromen dan willen ze terug naar mij. Het is leuk om mensen te irriteren. Zeg ja en ik zeg nee. Doe dit en ik doe iets anders. Wijs daarheen en ik wijs jouw aan. Kijk mij aan en zie jezelf. 

De steen. een metafoor voor eigenwijzigheid.

Haha. Klopt. Ik ken ook mensen die hieraan zijn geperished of aan het perishen zijn. :)

Die mensen zagen niks en liepen tegen de muur. Toen pas deden ze het licht aan. :)

Geintje.

Als een volk niets heeft om naartoe te werken dan gaan de mensen ten onder.

Die proverbs zijn soms best handig. Deze geeft zo duidelijk het probleem aan van deze tijd. Mensen weten niet wat ze hier doen omdat er ze geen grote visie hebben. En dan voelen ze zich buitengelaten of zoiets dergelijks. Dan perishen ze. :p

Die lichtjes in de hemel zijn sterren.

Staan mensen wel eens stil bij waar ze zijn in de geschiedenis van het heelal?
Weet iedereen wel überhaupt waar de hele wereld op af stevent?

Wij profiteren van een 4-miljard jaar oude erfenis die de Aarde aan ons heeft nagelaten. En wij, de mensheid, zijn pas 200,000 jaar oud. Wij hebben de Aarde compleet veranderd. Iedereen weet waar ik het over heb.

Carl Sagan zei dat alles wat we nu met onze wereld doen zou doorwerken in de toekomst en het lot van onze soort zal gaan bepalen. Hij heeft gelijk.

Buckmister Fuller schreef ook over dit onderwerp en ging nog een stapje verder.

"Het wordt weleens gezegd dat als de menselijk soort er niet in slaag om zich hier op Aarde te handhaven, dat een andere soort het in de toekomst wel overneemt. Die opvatting is dus fout als het gaat om de ontwikkeling van intelligent leven. Want we hebben binnenkort alle fysieke benodigdheden van deze planeet verbruikt. Fossiele brandstoffen zijn weg en hoogwaardige metaalsoorten ook. Geen enkele soort - hoe competent ze ook mogen zijn, zal dan nog in staat zijn om van primitieve omstandigheden op te klimmen naar een hoogtechnologische beschaving."

We naderen een kritiek punt in de geschiedenis.

Marshall. T. Savage gooide er nog een schepje bovenop en stelde dat als wij falen, het leven in het universum ook faalt. Hij schreef dat wij de enige planeet in het universum zijn met leven. En dat wij de goddelijke taak op ons moeten nemen om het leven te verspreiden in het heelal. Deze man heeft het meest gelijk.

Hij heeft het over de Götterdämmerung, de ontwaking van de Goden. Aan de ene kant ligt zelfbevestiging en stagnatie en aan de andere kant ligt zelfontstijging en evolutie. Het is dood of leven. Kies maar. Het is niet grappig meer.

"We kunnen hier op onze collectieve reet blijven zitten en niets doen, wachtend, terwijl de enige mogelijke kans van deze oneindigheid voorbij glipt.

Spaceship Earth is klaar. Zij wil een ontploffing van leven teweegbrengen in een leeg heelal. De sterrenschepen die wij gaan bouwen zijn dan als de scherven van een bom, rijdend op de schokgolf van de Nieuwe Genesis.

Carl Sagan zei niet voor niets:  "We are the legacy of fifteen-billion years of cosmic evolution."  Hij lult niet zomaar wat. Hij meende het echt.

Er zijn nu twee keuzes die wachten op ons.

Aan de ene kant onze soort, die de planeet opvreet als een kankergezwel en niet de sprong in de ruimte maakt. Stagnatie, dood.

Aan de andere kant, onze soort die ook de planeet opvreet (want dat moge duidelijk zijn dat dat gebeurt) en wél de sprong in de ruimte maakt. Evolutie, leven! de sterren!

Deze twee keuzes liggen niet bij een of andere ruimtevaartorganisatie zoals NASA, maar bij JOUW!

Ja jij!

Want jij bent een van de God-wezens in dit universum. Jij bent in staat om van je wilskracht realiteit te maken. Jij bent in staat om dit universum te transformeren. Jij bent de katalysator voor de transformatie van dit universum.

Voor het eerst is de hele planeet bewust geworden van zichzelf. Jij kunt nu met een druk op de knop anderen bewust maken.

Zullen wij samen de strijd aangaan?!

Vanaf het moment dat het eerste vuur werd ontstoken was de ruimte voorbestemd als de laatste plaats van bestemming voor de onuitputtelijk ziel van de mensheid.

"Vanaf de rotsen twinkelen de eerste lichten..

De dag hijgt zich ten eind,

De maan komt op,

En vanuit de diepte kreunen duizend sterren..

Kom vrienden, kom - een nieuwere wereld wacht.."

Even voor de duidelijkheid; dit is allemaal voor ons! Wij gaan de sterren bereiken! Wij gaan ons losrukken van deze Aarde!

TOEDELOE!

:)

The Development of the Western Mind.

Collective emergence, conscious ego, preconscious union, nature, masculine, schism, adolescent obsession, self-assertive power, archetypically, patriarchal religions, rationalist philosophies, Hebrew-Greek tradition, objectivist science, modern era, Western canons, atomistic societies, autonomous, existentially free individuals.

Repression, feminine, progressive denial, anima mundi, community, being, mystery, ambiguity, imagination, emotion, instinct, body, nature, woman.

Western history, chauvinist imperialism, stage, growth, masculine consiousness, dialectial quest, realize, autonomy, connection, whole, differentiate, feminine, rediscover, higher level, consiousness.

Cultural transformation, regressions, primitive spiritual traditions, collective reunion, larger self, higher turn, spiral, reflexivity, dialogue, consious, unconsious, poles, human condition, isolation, communion, power, innocence, masculine, feminine, ego, finitude, small island, great dark sea, sense, cosmos.

self-assertion, self-transcendence

planetary cancer, planetary spores

regression, progression

stagnation, exploration

Mother, Ocean, Death, Stars.

"O the joy of my spirit--it is uncaged--it darts like lightning!

It is not enough to have this globe or a certain time,

I will have thousands of globes and all time!"

Dit stukje tekst bevat de grootsheid en de vrijheid van ons bewustzijn en haar drang om alles te omvatten binnenin haar spectrum. Het klinkt erg hebberig en dat is het ook want het wij zijn altijd al op zoek geweest naar het oneindige. Het is als een boom die zich oneindig vertakt. Het is een ook typisch voorbeeld van de geest van de Westerse cultuur - die zich ter doel heeft gesteld om zich los te rukken van deze Aarde.

“We shall not cease from exploration,

For the end of all our exploring will be to arrive where we started,

And know the place for the first time.”  T.S. Eliot

Dit is poëzie, en om deze te begrijpen geef ik een voorbeeld.

Toen de astronauten van Apollo 11 op de maan landden en onze fragiele en eenzame aarde zagen zweven in de zwarte oneindigheid voelden zij een nieuwe verbondenheid met de Aarde - het was als het opbloeien van een nieuw bewustzijn.

Want de beelden die zij daar maakten bevestigde voor veel mensen op Aarde de noodzaak dat we onze eigen achtertuin eens mochten gaan onderhouden. “To know our place for the first time…”

We maakten de reis niet naar buiten, maar naar binnen.

We namen een stap uit de wereld om vervolgens een stap terug te doen, met nieuwe inzichten.

Dit gedicht is bedoeld voor al het leven want als je niet ontdekt, uitprobeert, kom je nooit tot nieuwe inzichten en kun je jezelf ook nooit leren kennen.

Wat de astronauten op de maan ontdekten was niet de maan, maar de Aarde.

Door deze foto ontstonden de milieubewegingen, en was er een vernieuwe interesse voor primitieve spirituele tradities. Voor heel even was de Aarde één.

Ik heb mijn eigen battle geschreven geïnspireerd door dit verhaal

         
http://www.goodreads.com/book/show/3972.Olympos

Wat gaan we een lol beleven jongens:

----------------------------------------------------------------------------
Overwinning leek zo dichtbij, totdat Apollo verscheen, zoon van Zeus en god van het licht, in een schokgolf die een immense werveling door de gevechtslijnen heen bracht. Ik ken Apollo en ik kan je vertellen dat hij een heel vervelend mannetje is. Hij is de man met de zilveren boog en hij schiet altijd raak

Apollo schiet vooruit op zijn gouden koets in een dubbele sonische knal richting de gewonde goden. Ajax staat daar ook, en is bedekt in het gouden bloed van de goden die hij verpletterd heeft met zijn machtige hamer, en in een razende opwelling bij het zien van Apollo groeit hij uit tot enorme afmeting, een 6 meter grote gespierde griek. Apollo komt nu op hem af, maar Ajax werpt zich op de grond en ontwijkt de verpletterende aanrijding. De gouden koets draait met een zieke snelheid om en weer terug naar Ajax. De god van het licht weet niet dat ook Ajax nu over godenkrachten bezit.

De hamer van Ajax is een klein zwaartekrachtsveld geworden, op wilskracht van de drager wordt de hamer zo zwaar als een ingeklapte ster. De energiebenodigdheden zijn gigantisch. Ajax springt op en zwaait zijn hamer met twee handen in een zijwaartse beweging naar achteren.

De koets van Apollo is onverwoestbaar, gesmeden uit het meest zeldzaame materiaal van het zonnestelsel. Hij wordt geraakt met de kracht van een atoombom. De hamer van Ajax zwaait dwars door de 2 hologrampaarden heen, dóór het carbon-diamanten framewerk en versplintert het onverwoestbare materiaal totaal in een vernietigende tweehandige slag. Ajax schreeuwt, en Apollo word van zijn koets afgeworpen samen met de gewonde lichamen van Aphrodite en Hermes.

Voor even is Apollo verschrikt, bang zelfs, en Ajax ziet het. Vanuit al het gevechtslawaai klinkt de hoorn van Diomedes. Diomedes, de koning van Argos op zijn eigen koets. Hij draagt het harnas die gesmeden is door Hephaistos zelf. Een gouden harnas met de versiering van een zwijn in het midden. En Diomedes komt op Apollo af. Zijn lans is gereed. Zijn paarden kijken woest en hij heeft de teugels in aanslag.

Maar alles en iedereen stopt ineens met vechten en kijkt omhoog. Vanuit de hemelse diepte klinkt een diep gedreun. Een dreun dieper dan elke dreun tot nu toe gehoord, de opper-oppergod, Uranus, komt een kijkje nemen in Aardse zaken.

"HEBBEN JULLIE DAN NIKS GELEERD? STELLETJES ONDERKRUUUIIIIIPSELSS! dondert een stem, een schokgolf over de Aarde.

De zee aan de kust van Troje wordt opgetild. Honderden schepen met bemanning gaan mee omhoog. De lucht wordt er paars, zwart. De zeebodem is zichtbaar geworden met de wrakken van schepen.

Aan de andere kant van de stad gebeurt ook iets spectaculairs, daar wordt een hele bergketen weggehaald. De luchtverplaatsing van duizenden kubieke meters aarde veroorzaakt een enorm zuigend geluid dat hoorbaar is vanaf deze afstand op mijn toren.

Aarde en water, ze hangen daar voor een paar seconden en vallen dan langzaam terug naar de aarde. De tijd lijkt wel te stoppen, en ik slik. Ik slik nog een keer. Mijn ogen worden droog van het staren. Ik wil dit zien. Dan volgt die enorme schokgolf die iedereen ziet afkomen. Tien, vijftien seconden en alles gaat kapot.

Die zogenaamde oppergod, Zeus, verschijnt nu op het toneel. Zeus heeft zich opgepomt tot een 60 meter grote spierbundel en zweeft nu boven de stad. Hij creëert bliksemsnel een bubbelschild rondom het slagveld en beschermt al zijn goden en godinnen.

"DACHTEN JULLIE ECHT DAT DAT ALLES IS WAT IK KAN? buldert Uranus door het vacuum van de ruimte en naar de aarde JULLIE ZIJN MIEREN! WHAHAHA!"

En de sterren gaan uit. De maan komt in beweging, en niet langzaam, nee, de maan is binnen een paar seconden boven het hoofd van Zeus gezet. Ik weet dat dit onmogelijk is. De zwaartekrachtwerking zou alles in onevenwicht moeten brengen. Maar blijkbaar zijn er nóg grotere goden in het spel gezet. Dan valt de maan. Ik zoom in op Zeus en ik zie dat hij de maan omhoog probeert te houden. Wanhopig kijk ik naar zijn pijnzige blik. Zijn armen beginnen te trillen van de inspanning, het gewicht! De energie! Er volgt een schreeuw uit Zeus' z'n keel die over de gehele Middellandse Zee galmt. Zelf Zeus die zo oppermachtig leek kan dit niet aan.

De maan wordt met een ruk teruggetrokken door onzichtbare krachten, en staat weer op z'n plaats.

"ONDANKBARE ONDERKRUIPSELS!!! JULLIE ZIJN NOG MINDER DAN MIEREN! JULLIE ZIJN STROOOOOOOONT!" 

De sterren gaan een voor weer een aan. Zeus verdwijnt naar Olympus.



En zo gaat een soortgelijke scene uit het echte verhaal:

Diomedes sees the goddess and goes berserk, hacking his way through a final protective line of Trojans to confront the goddess herself. He does not speak but readies his long spear. Aphrodite raises a forcefield almost casually, still carrying the wounded Aeneas, obviously not worried by a mere mortal’s attack.

She has forgotten Athena’s modifications of Diomedes.

Diomedes leaps forward, the goddess’s forcefield crackles and gives way, the Achaean lunges with his long spear and the shaft and barb of it tear through Aphrodite’s personal forcefield, silken robes, and divine flesh. The razor-sharp spearpoint slashes the goddess’s wrist so that red muscle and white bone show. Golden ichor—rather than red blood—sprays into the air.

Aphrodite stares at the wound for a second and then screams—an inhuman scream, something huge and amplified, a female roar out of a bank of amplifiers at a rock concert from hell.

She reels, stil screaming, and drops Aeneas. Rather than press home his successful attack on Aphrodite, Diomedes unsheaths his sword and prepares to decapitate the unconscious Aeneas.

Phoebus Apollo, lord of the silver bow, QT’s into solidity between the berserk Diomedes and the fallen Trojan and holds the Achaean at bay with a pulsing hemisphere of plasma forcefield. Blinded by bloodlust, Diomedes hacks away at the forcefield, his own energy field crashing red against Apollo’s defensive yellow shield. Aphrodite is still staring at her mangled wrist, and it looks as if she may swoon and lie there helpless in front of the still-raging Diomedes. The goddess seems unable to concentrate enough to QT while in such pain.

Suddenly her brother Ares arrives in a blazing flying chariot, shoving aside Trojans and Greeks alike as he widens the ship’s plasma footprint to land by his sister. Aphrodite is blubbering and wailing in pain, trying to explain that Diomedes has gone mad. “He’d fight Father Zeus!” screams the goddess, collapsing in the war god’s arms.

“Can you fly this?” demands Ares.

“No!” Aphrodite does swoon now. She falls into Ares’ arms, still cradling the injured left hand and wrist in her bloody—or ichorish—right hand. It is strangely disturbing to watch. Gods and goddesses don’t bleed. At least not in my nine years here.