De maan scheldt ons uit:"Stelletje @#$%!"
"9 keer op mij landen, en dan 40 jaar niet meer terugkomen!"
"Weet je wat?"
"Blijf maar daar!"
"Op die ^@#$%^&* planeet van jullie."
"In die @#$%^& ellende die jullie creeëren!"
Saturday, October 3, 2015
De maan roept @#$%!
De maan scheldt ons uit:"Stelletje @#$%!"
"9 keer op mij landen, en dan 40 jaar niet meer terugkomen!"
"Weet je wat?"
"Blijf maar daar!"
"Op die ^@#$%^&* planeet van jullie."
"In die @#$%^& ellende die jullie creeëren!"
Niemand komt.
Mars wacht al 4,5 miljard jaar op een menselijke aanraking.
Maar niemand komt.
Mars huilt.
Einde.
Maar niemand komt.
Einde.
Saturnus huilt
Toeristen nemen een paar flauwe foto's en lopen weg.
Saai..
Hij is niet meer nodig.
"Waar gaan jullie naartoe?"
Wednesday, September 23, 2015
We deden het niet.
Het is nu potverdorie al bijna een halve eeuw geleden dat de laatste man op de maan liep. Toeristen nemen nu foto's van de raket die ons naar de maan bracht. Op de verlaten lanceerplatformen poept een zeemeeuw op verrot beton. Als we nog een paar jaar wachten dan zijn alle mensen die op de maan hebben gelopen overleden. Er er zijn nu bijna twee generaties voorbij gegaan met mensen die zich niet kunnen herinneren dat ruimtevaart eens een droom was geweest. Die Armstrong's eerste stap op de maan zien als wéér een bladzijde in hun geschiedenisboek. Een archiefgebeurtenis.
De interesse in ruimtevaart verdween al gauw na de eerste maanlanding. Nadat de Amerikanen de Russen hadden verslagen in de ruimtewedloop was het weer, "Back to usual" en keken we weer voetbal. De 38 miljard die de V.S spendeerde aan ruimtevaart tussen 1961 en 1972 was nauwelijks 1 % van het nationale budget. Als Amerika iets meer doorzettingsvermogen had gehad dan hadden die vetnekken dertig jaar geleden al op Mars gelopen.
De desinterrese in ruimtevaart is niet zo gek als je je bedenkt dat we in een pragmatische samenleving leven. We konden naar Mars gaan als we wilden. Maar we deden het niet. Want wat is er te halen?
Om niet gelyncht te worden door de technologische top zweerde élke president bij élke inauguratie dat Amerika er alles aan zal doen om een mens op Mars te krijgen.
Maar ze deden het niet.
Het waren loze uitspraken, want projecten kwamen geeneens van de grond, of verdwenen in een bureaucratische trechter. Banen creeëren bij NASA was belangrijker meende men.
De visie droogde op in een eindeloos gejammer over dit en dat, dit en dat.
Wat doen we als er geen visie meer is? Werken we dan alleen maar voor onszelf? Ik vind het niet genoeg om voor mezelf te werken. Dat is als een cirkel. De cirkel van zelfonderhoud. Ik wil meer. Ik wil meewerken aan iets groters dan mijzelf. Het belang van 'iets' hangt af van de grotere context, wat je op zijn beurt weer in een nog groter perspectief kunt plaatsen.
De kinderen van Apollo eten nu patat en kijken de Simpsons. De visie is verwoest. De toekomst is verdwenen. Het is wat Carl Sagan noemde, "A failure of nerve"
Ik ben geboren in de jaren negentig. En toen ik langzamerhand in deze visie dook kwam ik erachter dat er in de 'kringen' van de ruimtevaart eigenlijk heel veel frustratie is ..
Het ligt niet aan de mensen. Er waren er genoeg van ons die het wilden, maar we deden het niet. We zitten nu in een gedesillusioneerde wereld waar iedereen zijn eigen betekenis moet zoeken en die grote ruimtevarende visie uit de jaren zestig verdwenen is. Een handjevol mensen heeft deze droom nog in de handen. Zij zijn de bewaarders van de verticale visie.
Nu zijn we boos. En Robert Zubrin is onze Messiah. Maar deze Messiah is niet een gewone Messiah.
Hij is de man met de zweep. En hij staat voor het Congress de menselijke aspiraties te verkondigen. Deze man voorkomt dat de congressleden onderuitgezakt op hun stoel gaan zitten, want hij slaat ze in hun gezicht met de visie van het menselijke potentieel.
Nou, alsof dat mooi klinkt om hen te overtuigen.....
Niet dus, want de Congressleden steken hun middelvinger op en zeggen:
Volgende:>>>>>
WHAT THE FUCK HAPPENED????
De interesse in ruimtevaart verdween al gauw na de eerste maanlanding. Nadat de Amerikanen de Russen hadden verslagen in de ruimtewedloop was het weer, "Back to usual" en keken we weer voetbal. De 38 miljard die de V.S spendeerde aan ruimtevaart tussen 1961 en 1972 was nauwelijks 1 % van het nationale budget. Als Amerika iets meer doorzettingsvermogen had gehad dan hadden die vetnekken dertig jaar geleden al op Mars gelopen.
De desinterrese in ruimtevaart is niet zo gek als je je bedenkt dat we in een pragmatische samenleving leven. We konden naar Mars gaan als we wilden. Maar we deden het niet. Want wat is er te halen?
Om niet gelyncht te worden door de technologische top zweerde élke president bij élke inauguratie dat Amerika er alles aan zal doen om een mens op Mars te krijgen.
Maar ze deden het niet.
Het waren loze uitspraken, want projecten kwamen geeneens van de grond, of verdwenen in een bureaucratische trechter. Banen creeëren bij NASA was belangrijker meende men.
De visie droogde op in een eindeloos gejammer over dit en dat, dit en dat.
Wat doen we als er geen visie meer is? Werken we dan alleen maar voor onszelf? Ik vind het niet genoeg om voor mezelf te werken. Dat is als een cirkel. De cirkel van zelfonderhoud. Ik wil meer. Ik wil meewerken aan iets groters dan mijzelf. Het belang van 'iets' hangt af van de grotere context, wat je op zijn beurt weer in een nog groter perspectief kunt plaatsen.
De kinderen van Apollo eten nu patat en kijken de Simpsons. De visie is verwoest. De toekomst is verdwenen. Het is wat Carl Sagan noemde, "A failure of nerve"
Ik ben geboren in de jaren negentig. En toen ik langzamerhand in deze visie dook kwam ik erachter dat er in de 'kringen' van de ruimtevaart eigenlijk heel veel frustratie is ..
Het ligt niet aan de mensen. Er waren er genoeg van ons die het wilden, maar we deden het niet. We zitten nu in een gedesillusioneerde wereld waar iedereen zijn eigen betekenis moet zoeken en die grote ruimtevarende visie uit de jaren zestig verdwenen is. Een handjevol mensen heeft deze droom nog in de handen. Zij zijn de bewaarders van de verticale visie.
Nu zijn we boos. En Robert Zubrin is onze Messiah. Maar deze Messiah is niet een gewone Messiah.
Hij is de man met de zweep. En hij staat voor het Congress de menselijke aspiraties te verkondigen. Deze man voorkomt dat de congressleden onderuitgezakt op hun stoel gaan zitten, want hij slaat ze in hun gezicht met de visie van het menselijke potentieel.
Nou, alsof dat mooi klinkt om hen te overtuigen.....
Niet dus, want de Congressleden steken hun middelvinger op en zeggen:
Volgende:>>>>>
WHAT THE FUCK HAPPENED????
Monday, September 21, 2015
Onwetendheid
Toen in 1994 in Los Angeles een aardbeving midden in de nacht de stroom uitschakelde, werd het observatorium meerdere keren opgebeld door mensen die vroegen of de aardbeving verantwoordelijk was voor dat de hemel er "zo raar" uitzag. De stadsmensen hadden nog nooit een sterrenhemel gezien.
Het is een extreem voorbeeld van wat ik noem: "Met de ogen op de Aarde" Of: "de naar binnen gerichte blik."
Hoe kun je je nog verwonderen over iets dat je niet meer kunt zien? Hoe kan iemand nog enigszins interesse tonen in de ruimtevaart als je geen ene zak ziet?
Het is een extreem voorbeeld van wat ik noem: "Met de ogen op de Aarde" Of: "de naar binnen gerichte blik."
Hoe kun je je nog verwonderen over iets dat je niet meer kunt zien? Hoe kan iemand nog enigszins interesse tonen in de ruimtevaart als je geen ene zak ziet?
Monday, August 10, 2015
De menselijke conditie is zieligheid.
De menselijke conditie bestaat uit:
- Zieligheid
Klagend gekanker over van alles en nog wat.
Godverdomme zo komen we nooit vooruit!
Probleem: Weinig voedsel ondervoeding.
Het probleem wordt opgelost.
Er duikt een nieuw probleem op:
Iedereen wilt tv's
Iedereen krijgt tv's
Máár, een betere tv wordt geproduceerd.
En de mensen met de oude tv willen de nieuwe tv.
Maar niet iedereen heeft meteen die nieuwe tv
Er ontstaat dus weer een probleem:
Ongelijkheid
Ongelijkheid los je nooit op. Want een spons zuigt water altijd naar boven.
Wanneer de spons zich heeft volgezogen met vocht zal iedereen verzadigd zijn, maar nog voordat dat is gebeurt zal er water verdampen aan de kant waar de zon schijnt en de spons zal weer uitdrogen.
De menselijke conditie is als een spons. Maar als we de menselijke conditie verbeteren tot doel gaan stellen komen we nooit vooruit. We raken dan verstrikt in een cirkelbeweging van problemen die oneindig blijven opduiken. Het gevaar daarvan is dat onze grotere aspiraties vergeten zullen worden en uit zicht verdwijnt. De wereld keert naar binnen en de ziel van de mensheid sterft af in een eindeloos geklaag over wereldproblemen. "Keep looking up, they say"
En de mensheid kan veel meer als dat zijn. Ja, men moet de nederigheid hebben om de Aarde te verzorgen, maar ook de trots hebben om naar Mars te gaan. En die twee hebben we beide nodig! Het was nooit het één of het ander.
Een synthese van die twee zal leiden tot de nieuwe visie waarbij we de Aarde zullen herstellen en tegelijkertijd de sprong in de ruimte zullen maken. Gigantische hoeveelheden regeringsgeld zullen verplaatst worden naar grote collectieve initiatieven die de planeet doen herstellen en projecten die de mensheid op het nieuwe frontier brengt in de ruimte. En ik hoop dat men dat snapt.
.
- Zieligheid
Klagend gekanker over van alles en nog wat.
Godverdomme zo komen we nooit vooruit!
Probleem: Weinig voedsel ondervoeding.
Het probleem wordt opgelost.
Er duikt een nieuw probleem op:
Iedereen wilt tv's
Iedereen krijgt tv's
Máár, een betere tv wordt geproduceerd.
En de mensen met de oude tv willen de nieuwe tv.
Maar niet iedereen heeft meteen die nieuwe tv
Er ontstaat dus weer een probleem:
Ongelijkheid
Ongelijkheid los je nooit op. Want een spons zuigt water altijd naar boven.
Wanneer de spons zich heeft volgezogen met vocht zal iedereen verzadigd zijn, maar nog voordat dat is gebeurt zal er water verdampen aan de kant waar de zon schijnt en de spons zal weer uitdrogen.
De menselijke conditie is als een spons. Maar als we de menselijke conditie verbeteren tot doel gaan stellen komen we nooit vooruit. We raken dan verstrikt in een cirkelbeweging van problemen die oneindig blijven opduiken. Het gevaar daarvan is dat onze grotere aspiraties vergeten zullen worden en uit zicht verdwijnt. De wereld keert naar binnen en de ziel van de mensheid sterft af in een eindeloos geklaag over wereldproblemen. "Keep looking up, they say"
En de mensheid kan veel meer als dat zijn. Ja, men moet de nederigheid hebben om de Aarde te verzorgen, maar ook de trots hebben om naar Mars te gaan. En die twee hebben we beide nodig! Het was nooit het één of het ander.
Een synthese van die twee zal leiden tot de nieuwe visie waarbij we de Aarde zullen herstellen en tegelijkertijd de sprong in de ruimte zullen maken. Gigantische hoeveelheden regeringsgeld zullen verplaatst worden naar grote collectieve initiatieven die de planeet doen herstellen en projecten die de mensheid op het nieuwe frontier brengt in de ruimte. En ik hoop dat men dat snapt.
.
Saturday, August 1, 2015
How to kill your children
Een jongetje wijst met zijn vinger naar de sterren en zegt tegen zijn vader:"Waarom gaan we daar niet heen?"
De vader antwoord:
"Dat kan niet"
En een droom is vernietigd.
-----------------------------------------------------------
A little boy points his finger at the stars and asks his father:
"Why are we not going there?"
Father answers:
"Because we can't."
And a dream is destroyed.
Subscribe to:
Posts (Atom)