Monday, July 27, 2015

Ruimtelift wordt werkelijkheid

Wij gaan onszelf de hemel in hijsen op een diamanten draad van 600 miljard dollar. Een bedrijf in Tokyo heeft aangekondigd dat ze de ruimtelift gaan bouwen in het jaar 2050. Japanese Company Aims for Space Elevator by 2050

Zoals met alle megalomanische projecten is het een erg optimistische datum, maar ik geloof dat we het kunnen bouwen, ongetwijfeld. De vraag is of de wereld dat wel wilt.

Het zal een grootschalig en langdurig project worden, maar als je niet begint, gebeurt er nooit wat.

Er moet een infrastructuur in de ruimte gebouwd worden die de constructie van de lift kan verwezenlijken. We gaan de lift namelijk niet vanaf de Aarde bouwen maar vanuit de ruimte. We laten een kabel zakken vanuit een geostationaire baan om de Aarde die de grond zal kussen als een visser die zijn hengel laat zakken op de bodem van de zee. We hijsen mensen omhoog en grondstoffen omlaag. De Aarde wordt rijk en de mensheid overspoelt het zonnestelsel in een kolonisatiegolf.

Maar als ze het gaan doen zullen ze de steun nodig hebben van alle landen. Want deze ruimtelift is in het belang van de hele Aarde. Mischien zal Google zijn ogen eens naar boven richten en wat centjes investeren. Want tegen die tijd zal ook Google belang hebben in de ruimte. Het laatste frontier.

Google heeft de wereld in handen. Op ingenieuze wijze zal Google de wereld overtuigen van het belang van de lift.

Als Google overal inzit dan kunnen we stellen dat Google het zenuwstelsel is van de planeet. En wanneer de planeet bewust wordt van zichzelf dan zal het naar buiten kijken. Google kijkt met zijn ogen naar boven en zoekt een ladder. Dat process is nu net begonnen. Het gaat niet lang meer duren voordat dit concept uit de science fiction verandert in hogere bouwkunde, en zich uiteindelijk manifesteert in de 'realiteit.'

We moeten nu nog een materiaal hebben dat zijn eigen gewicht kan dragen over duizenden kilometers afstand. Nou, dat materiaal is er al. We hebben echter een klein probleempje. We kunnen alleen maar een zielige hoeveelheid produceren. Een paar gram.

100 miljoen dollar voor diegene die een manier vind om dit materiaal in grote hoeveelheden uit te poepen.

Ik wordt heel blij als ik zie dat er meer en meer informatie verschijnt over dit onderwerp, want toen ik 5 jaar geleden op internet keek was er nog niet veel bekend.

We gaan omhoog heb ik het gevoel. Heel langzaam.

Friday, July 24, 2015


I have climbed out of the bowels of the Earth, ascended a stairway to heaven, and touched the face of God.

It's the space elevator. And we're going to build it.

Tuesday, July 14, 2015

Earthlings, look up..

I am flying over France's shore. The sun is still to rise. I can feel the cold of morning but I am at the same time immune to it. I fly down, past bunkers were German soldiers are lighting cigars in the morning mist, unaware of the Armada heading their way.

I rise, over the clouds, across miles of ocean, were I sense an enormous pressure is building up. This pressure is not clouds, but human thoughts. Anxiety, Adrenaline, Hope. All are focused on the sparse shore.

My perspective has changed. I feel sick. A boat rocks a wave. Foam is scattered over the heads of the men in front of me. I look around. I can see the same boats all around me throughout the mist.

I am flying again and my eyes catch the sight of big ships. I zoom in on an aircraft carrier in the distance. A captain. Big and burly. I can feel what he feels. There is something pushing at the front of my head. It's stress. There's too many emotions going on. I stare at maps and look out through the thick glass outside. In the distance can be seen little specks, thousands of them. Oh my god.

I am pulled up into the sky from which I speed towards the beach overtaking all those boats...

I touch the sand. Silence. Nothing but the wind and rain.

Time skips.

Explosions, bullets tearing apart young muscles. Crying. Millions of knives cutting through air. Pain. A wave of fear knocks me down.

I bury myself into the ground. I want to get away from this. Duff warsounds penetrate into the sand. I go deeper, and deeper, the sounds seem to change.

I am pulled into the Earth's core. But even there I can't find silence because the whole world seems to scream. The world is at war. The thoughts and hopes of the whole world reverberate like a bell throughout its interior. My head seems to explode.

I can't take it anymore. I want to get away, but get returned to the beach by the entity. It's as if it wants me to see this. More waves of soldiers hit the beach. Same terrible scene all over again. Same terrible fear. I struggle to reach the sky but fail and I fall back to Earth. I am lying on the beach between countless soldiers, who are either dead or horribly wounded. I force myself to get up. I am concrete.

Emotions are now building up in me like a boiler. They reach a breaking point. I can't take it anymore. I shout out, and am now pushing myself to get away for a second time.

It works. I am flying straight up, like a bullet piercing the clouds. I continue to go farther and farther. I do not stop to look back. The blue sky makes way for a deep blue, which soon changes to black. I can see stars popping into view. I keep on going further. I can see the moon to my right. I speed towards it with unimaginable speed. Currents of tears are streaming like rivers from my eyes. There are enormous mountains here. I crash down onto a plateau. Emotions stream through me like a flamethrower. I bury my face into the cold moondust and claw the rocks.

For how many minutes I have laid there I do not know. A moment came when some of the worst emotions faded.

I recovered myself - turned to gaze at the stars.

Little points of light. Twinkling indifferently.

I shouted a cry at the stars.

In mere seconds I was pulled towards one of those distant points. Stars streamed past like rain in a highspeed train. In one second a star came into view. It went from big to bigger, bigger and bigger until it loomed over me with all it's might.  My viewpoint was that of a grain of sand. I felt like an ant. A STAR! A burning inferno of tremendous light. I tried to close my eyes but the light penetrated all. There was no escape here. A pressure pushed down on me forcing me to confront it.

Fear was replaced by Love. A tongue of flaming light sweeped though me. It was my mother. Another hand touched my forehead and I felt deeply relaxed. I did not interfere anymore.

The star approached a little closer, slowly now, until it consumed me in it's light, at which point I became a star..

It's hard to find the words to tell but I felt like ten trillion atomic bombs going off at once. I could feel the presence of the other stars, and they were..

- Whispering to me..

I could hear other stars whispering to me. Their voices were very soft.

STARS: Hello Earthman, :)

STARS: Do you know why this is happening?


STARS: "We love you."

STARS: "And we have been waiting for your touch."

STARS: "Do you know why we shine?"


STARS: "For you"

STARS: "Tell them, when you return home, that the stars are shining for Earth"

STARS: "And tell them that we await their touch no less than the touch of another human being."

STARS: "And do not be afraid Earthman."

STARS: "We are always shining remember?"

STARS: "Goodbye Earthman"

STARS: "We'll see you again soon."

I felt like falling from a building.

I woke in space.

Earth rotated into view. Lights were burning. It was night. I was pulled towards it. I felt deep sorrow and a deep longing for home.. I fell. I could see the countryside, the woods, rivers, cities, buildings, houses, my home.. I crashed through the roof, and returned to my body feeling startled. I got up from bed. I pulled the curtains away. Star were twinkling behind misty clouds. They seemed indifferent.

But there was a fire burning in me. I could feel it. Celestial fire..

"Okay" I said.

"I am going to show them how to get there."


Like the traumatic experience in my dream, the mass traumas of the last century have seemed to encouraged a collective leap in reflexive self-awareness. Deep within the malignancy of modern individualism is a longing to restore some larger context. Some meaningful end for runaway means. (The Dream of Spaceflight: Essays on the Near Edge of Infinity) (Wyn Wachhorst)

Wyn Wachhorst has argued that Western society has felt a deep urge to recover some sense of meaning. For the West, with it's science, has created himself a despiritualized universe devoid of meaning.

The mass traumas were a wakeup call, in a sense a part of the growing up stage. From the lowest pits of doom to the highest possible aspirations. We will ultimately travel back to the stars in order to realize our highest nature.

Space is calling.

Sunday, July 12, 2015

Human aspirations

What ignites a rocket is not chemicals, but human aspirations. To reach for the stars is the noblest of human urges.

Hetgene wat een raket de lucht in brengt is niet brandstof, maar menselijke aspiraties. Het reiken naar de sterren is het meest nobele van het menselijk verlangen.

Saturday, July 11, 2015

Wij zijn vissen

We zijn vissen. We weten niet wat er met ons gebeurt als we het land op gaan. Konden de vissen voorzien hoe het leven op het land zich zou evolueren? Nee. Toch maakte ze de eerste stap omdat ze het konden.

Zelfde verhaal met de ruimte. Mensen weten nog niet hoe de toekomst eruitziet, wat we zullen worden. 3 miljard jaar geleden zorgden getijdenritmieken ervoor dat de wezens van de oceaan het land op gingen. Nou, dat gebeurt nu dus weer. We hebben ofwel een lot dat boven de Aarde uit stijgt of we gaan allemaal ten onder. Het hoogste wat een mens kan doen is een manier vinden om de Aarde te verlaten.

Maar wees niet bang, want wij zullen uiteindelijk ons hogere potentieel verwezenlijken en de sprong in het vacuum wagen, waar we verder zullen evolueren op de oneindige reis.

Natuurlijk ontstaat er niet meteen een bruisende nieuwe wereld in de ruimte. Zo'n blijvende menselijke aanwezigheid in de ruimte gaat gestaag en geleidelijk, we zullen kruipen, en af en toe terugglibberen, zoals de eerste vissen, omdat we onzeker zijn waar we thuishoren. Maar dat hoort bij de zoektocht - onze plaats in het geheel vinden.

Gelukkig is er de verbeelding, die ons over onze grenzen heen brengt, zodat wij onszelf uit die plek kunnen halen waar we denken te thuishoren, zodat we telkens weer meer kunnen worden dan we zijn en ons uit onze zelfopgeworpen barrierers werpen. Als zalmen die vechten tegen entropie.

"Waarom zouden we naar Mars gaan? zegt menig mens op deze aardbol. "Er is daar toch niks te zoeken..."

Wij vissen kunnen dat soort dingen niet zeggen. Het is gevaarlijk om dat te doen. Het verlangen om te verkennen is niet alleen het startsignaal voor persoonlijke groei, maar ook het mechanisme van de evolutie zelf, die zich omhoog werkt in een spiraal van leven. Het doel van het leven, het bewustzijn, is precies dat. Bewustzijn. En het zal proberen om alles te omvatten binnen haar spectrum.

Wij mensen staan aan de top van een gigantische evolutionaire berg. Wij hebben de tijger bij de staart. Hijsen we ons de ruimte in? Of nemen we genoeg met de Aarde. De keuze is aan jouw, want jij bent een passagier op deze Aarde. En jij kunt elk moment van je leven beslissen over de toekomst van dit schip - Ruimteschip Aarde.

Dus de vraag is: waar zullen naartoe gaan? De mogelijkheden zijn eindeloos, er zijn geen regels, er is alleen maar, de keuze.

Deze wereld staat als versteend tussen twee enorme keuzes. Als we treuzelen dan zullen de krachten van het Universum ons de ruimte in drijven -als opgejaagd vee. Maar daar heb ik geen zin in. Want mensen willen comfort, dus laten we nu beginnen, zodat we onszelf bekend kunnen maken in het onbekende terrein.

Het vacuum houdt zijn adem in. De sterren fluisteren, "Kom maar mensen! Het is nog niet te laat om een nieuwere wereld te vinden!" In de ogen van de Aarde zie ik de fonkeling van een onbegrensd optimisme. Volgens mij gaan we er zin in krijgen.