Tuesday, June 27, 2017

ons Kosmisch Orkest

Apollo liet ons zien wat een georganiseerde groep rationele mensen kan bereiken als ze zich volledig inspannen om iets onmogelijks te bereiken. Apollo liet de mensheid zien dat onze mogelijkheden eindeloos zijn.

Maar tot de groeiende verbijstering van veel voorstanders van Apollo kwam er een ontwikkeling op gang, een leger van anti-rationalisten - een ontwikkeling, die we nu begrijpen, als een verlangen naar een vernieuwde vorm van spiritualiteit. En hoewel de prestaties van Apollo nu nog steeds ongelooflijk zijn, droeg het project ook een zekere leegte met zich mee. De dode maan reflecteerde de spirituele leegte van de rationalistische aanpak.

Maar zoals we het binnenkort zullen doen begrijpen,
zijn het beide perspectieven die we nodig zullen hebben om de grote klim te maken.
De wereldwijde ophemeling van de mensheid.

Je kunt niet omhoog als je ziel geen energie heeft,
net zoals een raket niet omhoog kan gaan als het geen brandstof heeft,
op diezelfde manier zijn het zowel Binnen als Buiten de richtingen die wij op gaan,
en geen enkele richting sluit de ander uit.

En in die zin maakt het ook helemaal niet uit welke kant je op gaat.
We weten misschien niet allemaal waar we zullen eindigen,
maar eindigen zullen we allemaal,
maar het verhaal gaat door,
net zolang tot het verhaal er niet meer is,
en het schildersdoek af is.

En alleen dan pas,
kunnen we zien,
wat we gemaakt hebben.

En ik weet dat het de meest verschrikkelijke en meest mooie symfonie wordt,
die wij ooit hadden kunnen creëren.

En zelfs de oneindigheid zelf zal de jaloersheid niet kunnen verbergen,
van ons Kosmisch Orkest.

Jaloers,

op de liefde die ik geef aan mijzelf,
als ik de allerdikste laag roomboter op mijn brood smeer,
door mijn keel pats,
En mijn buik in rijkdom brengt.

Einde.

No comments:

Post a Comment